Gjatë gjithë dimrit, fqinji im e shtynte borën nga rruga e tij drejt oborrit të tezes sime 83-vjeçare, duke krijuar një mur katër këmbë të lartë që ajo nuk mund ta pastronte. Pas një stuhie të fortë dëbore në janar, ndeza ngarkuesin e vjetër të babait dhe hapa të gjitha hyrjet e shtëpive në rrugën tonë, përfshirë edhe atë të fqinjit. Deri në mesditë, të njëmbëdhjetë hyrjet ishin pastruar. Pastaj ai doli jashtë dhe pa atë që kisha bërë.
Tezja ime, Ione, nuk është martuar kurrë.
Ajo jeton e vetme në një shtëpi të vjetër ferme, me ngjyrë të kuqe, në fund të rrugës sonë.
Hyrja e oborrit të saj kufizohet me rrugicën që i përket Hollis Brandvoldit.
Sa herë që binte borë, Hollis e kthente tehun e borëpastrueses nga e djathta.
Kështu, e gjithë bora përfundonte pikërisht përpara hyrjes së oborrit të tezes sime.
Deri në mëngjes, grumbulli i borës ngrinte dhe shndërrohej në një pengesë të fortë si beton.
I kisha kërkuar me mirësjellje në dy raste të ndryshme që të mos e bënte më këtë.
— Jessa, ku tjetër dëshiron që ta shtyj borën? — më ishte përgjigjur ai.
Babai i tij e kishte pastruar atë rrugicë në të njëjtën mënyrë për dyzet vjet, përpara se të ndërronte jetë.
Sinqerisht, nuk mendoj se Hollis kishte menduar ndonjëherë seriozisht se çfarë ndodhte me borën pasi e shtynte tutje.
Për vite me radhë, tezja ime Ione nuk ishte ankuar kurrë.
Ajo ishte një grua krenare, e mësuar t’i zgjidhte vetë problemet. Edhe në moshën 83-vjeçare, vazhdonte të kujdesej për shtëpinë, kopshtin dhe pulat e saj.
Por ai mur dëbore ishte bërë një problem serioz.
Një mëngjes, kur shkova ta vizitoja, e gjeta duke qëndruar pranë dritares.
— Çfarë ka ndodhur, teze?
Ajo tregoi nga hyrja e oborrit.
— Nuk mund të dal me makinë. As postieri nuk mund të hyjë. Më duket sikur jam e bllokuar në shtëpinë time.
Kur dola jashtë, pashë se bora ishte ngrirë përsëri. Ishte aq e fortë saqë as lopata nuk mund ta depërtonte lehtë.